กรองชีวิตด้วยก้อนดิน

       คำบางคำของคนบางคน

เป็นสายน้ำไหลที่กร่อนเซาะ

คำให้ร้ายเป็นยิ่งกว่าพายุ

เพราะพายุยังมีวันสงบแต่คำพูดมีแต่จะกระพือโหม...

ยิ่งกว่าไฟที่ลุกท่วม

หัวใจที่เข้มแข็งไม่พอ  จะเป็นเหมือนแม่น้ำที่ลาดเอียงลง

พร้อมที่จะรับรู้ทุกอย่างโดยไม่ไตร่ตรอง

และสุดท้ายจะถูกตัดสินด้วยคำยุยง...

        ความโลเลจะเป็นน้ำที่ไหลลงที่ลุ่ม...

ย่อมง่ายแม้กับการถูกฝนซัดเซาะหรือเพียงแค่ลมพา

ไม่มีใครเปลี่ยนวิถีของน้ำได้...

แต่แม่น้ำก็ควรสะสมตะกอนและก้อนดิน

ไว้ชะลอเวลาเมื่อยามน้ำหลาก

ป้องกันไม่ให้น้ำทะล้นทะลักสร้างความเสียหาย

แม้ก้อนดินจะไม่ได้กลั่นกรองให้น้ำสะอาด

แต่ก็ต้านทานน้ำป่าให้ช้าลง

ให้เวลาคาดคะเนทิศทาง

ให้พร้อมรับมือและตั้งตัวทัน

            ระยะเวลาในการคบหาใครสักคนที่มีค่ามากกว่า

จะถูกทำลายอย่างง่ายดายเพียงแค่คำให้ร้าย

เพราะบางคนดูเหมือนมีความหวังดีแต่ต้องการให้แตกแยก

ลมปากของคนคนเดียวที่ไม่หวังดี

มันจะทะลักและพรั่งพรูออกมายิ่งกว่าน้ำป่า

มันจะท่วมท้นให้เจ็บปวดจนหายใจไม่ออก

ถึงเวลานั้นควรสร้างก้อนดินไว้ในใจ

เอาไว้ต้านทานและชะลออารมณ์ให้รู้สึกช้าลง

ยามที่กระแสคำยุยงไหลทะลัก

ให้มีเวลาได้ทบทวนเรื่องราว

ว่าอันไหนควรเชื่อ........อันไหนไม่ควร

ให้ใครควรถึงพลังแห่งมิตรแท้